"Als ik thuiskom, ligt mijn vader op bed. Dan houden we rekening met hem. En als mijn oudere broer Ramon chips pakt, let ik op hoeveel hij neemt. We wegen al zijn eten af. Ramon heeft een syndroom, waardoor hij maar heel weinig eiwit en kalium mag hebben. 36 gram eiwit en 1000 milligram kalium per dag. Dat wisten ze niet toen hij geboren werd en daarom zijn zijn hersens en nieren aangetast. Hij is door zijn nierziekte ook heel snel moe."

Miquel Lambooij (16) uit Veghel praat erover alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Zijn vader is ziek, zijn oudste broer geestelijk gehandicapt. Miquel kent ook niet anders: toen hij geboren werd, was Ramon (nu 20) al vier. En zijn vader had ook toen al reuma en rugklachten. Al is dat wel erger geworden in de loop der jaren. "Ik weet dus niet beter. Gelukkig kunnen wij - ik heb ook nog een jongere broer van negen - over alles paten. Wij letten denk ik ook meer op elkaar. Mijn vader heeft elke dag pijn. Mijn broer kan je niet lang alleen laten. We moeten zorgen dat er altijd iemand is. Nee, dat vind ik niet erg. Ik denk ook wel dat ik sterker in mijn schoenen sta door hoe het bij mij thuis is. Al blijft het soms moeilijk. Het is niet leuk te zien dat je vader steeds minder kan."

Dit weekeinde is Miquel mee op het mantelzorgweekend voor jongeren, georganiseerd door het steunpunt mantelzorg in Veghel. Om er even tussenuit te zijn, om jongeren te ontmoeten die in hetzelfde schuitje zitten. Hij heeft er, een paar dagen van tevoren, veel zin in: "Ik ben wel eens met mijn ouders en broers met de nierstichting meegeweest, maar dit is toch anders. Nu ga ik alleen mee. Ik weet bijvoorbeeld dat er een meisje uit Erp meegaat. Zij heeft een gehandicapte zus. Nee, ik ken haar nog niet. Het is wel mooi dat je weet dat de anderen ook in zo'n situatie zitten. Dat ze je begrijpen. We gaan op survivalweekend, dus het wordt vast leuk. Maar tussendoor zullen we het er zeker wel over hebben. Je begrijpt elkaar."